Ik weet het, mijn bericht over de blogwereld was gevoed met frustratie, jaloezie en irritaties van het moment.
Die tijden zijn voorbij.

Ik weet nu dat ik het niet zo wil. Niet zoals zij het verkregen.
Goed, ze horen zogenaamd tot een ‘nieuwe generatie’, en goed, ze publiceren op de gezegende leeftijd van 21 jaar.
Maar wat dan nog? Wil een lezer wel een schrijver als een machine,  eentje die produceert als ze even gestimuleerd wordt
door een zekere monopoliserende speler op de mark?
Want dat is Villanella: een ‘kunstencentrum’ dat vooral de markt in stand wil houden en verkleutering blijkbaar hoog in het vaandel voert.
Ik zocht, ik las, ik schrok, ik lachte. Want het niveau was bedroevend, en daarom weet ik dat het ooit wel lukt, bij mij.

Ik weet het, ik ben niet goed in blogs schrijven over het dagelijkse leven. Er schuilt ook nog wel steeds een tikkeltje frustratie
in de zinnen, ook dat merk ik. 
Toch wil ik melden dat ik de innerlijke rust (ha!) gevonden heb.

Dat als ik het wil, ik het zal doen ook.

(Dit is een lelijke blog. Hij ziet er leuk uit, maar de schrijfsels zijn lelijk, komen van mijn andere ik.
Ik ben blij dat die ene ik er nog is, die huist op een andere blog, en die er wél in slaagt de poëtische waarde
hoog te houden. Of tenminste, dat vind ik, dat is mijn eigen bescheiden mening.)

Volgens mij moet ik maar tabula rasa houden hier. Wat een lelijkheid, dufheid, oppervlakkigheid, tristesse.
(ja, ook in het Nederlands een zeer schoon woord)

Ik ga terug naar mijn andere ik, die de ene is. De enige is. Hopelijk.)

Gisteren kocht ik de Glam-It.
Dat was jaren geleden, ik herinnerde me nog die leuke tijden
in het middelbaar, toen het magazine ontzettend nieuw was,
en cool en hip en leuk.

Nu is het net als alle andere boekjes.
De volle 158 bladzijden lang heb ik me wat liggen ergeren.
Waarom bestaan er geen boekjes met haalbare outfits?
De modellen zijn stuk voor stuk (graat)mager, de kleren ontzéttend duur.
En élk afwijkend model wordt meteen afgekeurd, hupla, naar de prullenmand ermee.

Zo’n oppervlakkigheid.

Waar is de ironische toets van vroeger gebleven?
Daar heeft de hoofdredactrice zich vast in verslikt,
om ze dan meteen de deur uit te bonjouren.

Pff, ik wil een tijdschrift dat bij me past.
Eéntje met mijn stijl, met betaalbare kledij,
met gewone modellen, en met naast al dat
decadente gedoe ook interessante artikels.

De blogwereld, een wereld an sich.

Goed. Tot voor kort had ik het niet echt goed begrepen, hoe dat moet, een blog schrijven.
Vandaag surfte ik eens in het wilde rond. Ik zag veel, ik las veel, vond het af en toe goed, vond het veel vaker zeer oninteressant. Maar ach wat, men schrijft toch voor zichzelf, of niet soms?

(Het foutste statement dat je op een blog kunt zetten. Edoch, het staat er!)

 

Het komt er dus op aan je leven neer te schrijven in mooie bewoordingen. Je mag je leven wat spannender maken dan het is, je mag er foto’s bijvoegen die tonen hoe geweldig je leven wel is, je mag schilderijtjes en tekeningen publiceren om te bewijzen hoe creatief je wel bent. Je moet veelzijdig zijn, zoveel is  duidelijk. Je moet iets mediaals ambiëren of hebben. Daarmee bedoel ik: een job in de media, een schrijverscarrière in het vooruitzicht, enkele artikels in tijdschriften over de hippe generatie, de internetmaatschappij, het web 2.0 – gevoel.

Waar het op neer komt is dat je eigenlijk je leven op internet moet hebben. Op flickr toon je je huis, je vrienden, je huisdieren, je kookkunsten, …

Op twitter deel je alles mee wat je doet. Dat doe je op facebook ook, maar daar komt nog een extra stalkersattribuut bij: de foto’s. En het enorme interactieve van de hele zaak.

 

Zouden bloggers niet gewoon wat eenzaam zijn, en elke avond aan hun computer zitten, urenlang denkend hoe ze hun saaie werkdag zullen verwoorden, in mooie zinnetjes gieten, tot een ander ze leest, bewondert, commentarieert.

Ik moet nog veel leren. Stap 1 zal zijn: stoppen met je te ergeren, of stoppen met bloggen.
(Gelieve dit nu niet te copypasten in je commentaar. Nou vraag ik je, wat is originaliteit?)

full moon

haha. Ik keek naar picture perfect.

Ooh, ik heb zo’n warm, alcoholig hoofd nu. En vrolijke benen.

Het is volle maan!

Ik wil kokosrotsjes.  Slecht plan, ging ik m’n gewicht niet eens trachten op peil te houden?
Maar ze gaan zo lekker bij Cointreau. (Daar heb ik een beetje teveel van gehad, geloof ik.)

Mijn hoofd is loom. Ik moet naar bed.
Aaargh!

SLaap. wel.

Ik kijk
en lach
om liefdespoëzie
En zie
Een man kijkt om

Het huis ademt mij.

Woensdag heb ik een date! Hoewel ik er haast zeker van ben van niet,
is er toch een gedachte in mij die fluistert dat hij de nieuwe man van mijn dromen wordt.
Zal hij de ware blijken? Neen, dat is onmogelijk, gezien het gezegde.
Maar hij kan wel een tussenoplossing bieden.

Oh! Dat is gemeen gezegd.
Ik zal wel zien hoe hij mijn afrodisiaca apprecieert…

Voor de rest doet mijn toetsenbord zeer vervelend,al kan het ook zijn dat zij er niets aan kan doen maar dat het dit hele gedoe is op WordPress zelf. Wat voor een vervelend dingetje, om na elke enter een verdomde witregel te laten! En mijn letters pas te tonen, een tweetal seconden nadat ik ze typ.
Zo’n dingen kunnen mijn vingers, die overigens vingervlug zijn met elektronische letters, grondig in de knoop leggen!

Ik laat je. Ik word er zenuwachtig van en begin fouten te maken.

Het is me wat.

HET is haast half vier in de nacht

en nog lucht/licht in het hoofd laat ik weten

dat ik nood heb aan de liefde.

Aan veel liefde, aan genegenheid of meer, aan een man die me in zijn armen houdt, aan tederheid en geborgenheid, alle waarden die ik ooit dacht niet nodig te hebben,
aan funderingen, bespiegelingen, psychologische en al dan niet filosofische gesprekken over relaties, aan al wat een mens behoeft in tijden van koude en neerslachtigheid, maar ook in tijden van vrolijkheid en verzet.

Als alles rond je verandert, iedereen wel iets met elkaar lijkt te hebben en de lucht knispert van mogelijke verwikkelingen, als je tijdens een wandeling de lach niet meer van je gezicht krijgt omdat door een biertje teveel over alles een glans ligt, dan weet je dat het zover is.

na de maaltijd

Dat ik het allemaal niet meer zo goed weet.
Ik heb blijkbaar te veel gegeten, mijn buik zit vol.

Iets da werkt? sMeestal toch ní echt lekker he ma![...]
MM. Das echt lekker! En ni zuur.

Dat die wijven in reclamespotjes misschien eerst eens leren spreken.
Dàn misschien.

non-slaap

Kon niet slapen vannacht.
Ik dacht nochtans dat alcohol ervoor zorgt dat je slaperig wordt? Niet dus.
Het was een allenige avond. Veel wind rond het huis ook.
Het is dan pas dat een mens beseft dat er wel degelijk veel kieren en spleten zijn…

Hopelijk sluipen er geen spookjes binnen! Ik heb genoeg aan de muizenissen in m’n hoofd.

Dag 1 in het nieuwe huis

Zo! We zijn verhuisd.
[Lola de kat. En ik.]

Gisteravond klopte de eerste bezoeker al op de deur. (De bel werkt nog niet, zie je.)
Het was M. En hij bracht kadootjes! Een klepper van een boek, om de nieuwe boekenkast alras wat meer uitstraling te geven, zei hij. En een fles wijn, die we dan maar meteen soldaat maakten, om te vieren dat er wat te vieren viel.

Ik gaf M. een rondleiding, en hij vond alles even geweldig. Nuja, ik ben er zelf ook wel trots op!
Het is een klein huis, maar toch straalt het veel ruimte uit, en het is ingericht zoals ik het wil, zoals ik het soms wel eens in mijn dromen zag.

Alles bij de hand hebben wat nodig is, en toch niet te veel. Daar wordt een mens blijgezind van.

Later die avond (die nacht), toen M. alweer naar huis was, vroeg ik me af of ik ooit verliefd zou kunnen worden op hem.

Pfoe, ik ga even wat in de tuin liggen denk ik. De dag heeft me uitgeput. Ik wil alleen nog stilte, rust.
Misschien dat ik wat lees in het nieuwe boek!

Een lieve groet van jullie oorblazer.